19 - 25 april 2024. Het werd grauwer, kouder en natter. De magie van de lente leek verdwenen, en het weer deed denken aan dat van een typische Nederlandse april. Ik kon wel wat ontspanning gebruiken. Het vooruitzicht van vele warmwaterbronnen in de groene en heuvelachtige omgeving van Hakone was welkom. Met een beetje geluk kon ik één van de wensen van mijn lijstje afstrepen: Mount Fuji fotograferen.

Hakone is een plaats nabij Tokio die bekend staat vanwege de vele onsens (warmwaterbronnen) die het rijk is. Dit zijn baden, of beter spa’s, die gevuld worden met natuurlijk voorkomend mineraalwater dat wordt opgewarmd door vulkanische activiteit. Baden in dit water heeft een heilzame werking op het lichaam (en de geest) en dus is het bezoeken van dergelijke bronnen en badhuizen een populaire bezigheid. Deze plekken zijn dan ook door heel Japan te vinden, waardoor er een typische Japanse cultuur omtrent onsens is ontstaan in de loop der eeuwen.

Hakone

Een van de oudste badhuizen van Japan, en waarschijnlijk de mooiste waar ik zelf ben geweest, is de Tenzan Onsen in Hakone. Het heeft verschillende buitenbaden in een uiterst natuurlijke setting omringd door stenen en planten. Aangezien de meeste onsens mensen met tattoo’s niet toelaten, is het noemenswaardig dat deze tattoovriendelijk is, waardoor iedereen, met of zonder tattoo’s, mag baden.

De eeuwenoude geschiedenis van de Japanse cultuur in Hakone is naast de geneeskrachtige onsens ook te vinden in een wandelroute die in het Engels bekend staat als de Old Tokaido Highway. Geschiedenis vertelt dat dit tijdens de Edo-periode één van de weinige routes was die Edo (huidig Tokio) verbond met Kyoto. Deze eeuwenoude route is gedeeltelijk nog steeds in tact en toegankelijk voor publiek.

Old Tokaido Road

Sinds mijn aankomst in Japan ben ik begonnen met het kijken van Samurai Champloo, van Shinichiro Watanabe, een klassieke anime die zich afspeelt tijdens de Edo-periode in Japan. Overigens met muziek van o.a. Nujabes. In de serie maken de hoofdpersonen te voet hun weg vanuit Edo naar Nagasaki, waarbij ze ook over deze route lopen, en onder andere Hakone Checkpoint moeten passeren. De route is vrij heuvelachtige, dicht begroeid en in deze tijd van het jaar koud. Gelukkig kon ik mij opwarmen in een van de oudste theehuizen van Japan, genaamd Amazake, die zich op de route bevond.

In het theehuis. Hier kreeg ik van dit aardige Japanse stel verwarmende pleisters, omdat ze me zagen vernikkelen van de kou in mijn korte broek.

Bijna bij het eindpunt: Hakone Checkpoint

Er zijn vele andere hikeroutes in en om Hakone. Middels busverbindingen kom je bij een groot aantal van de startpunten. Eén van deze is een hike naar de top van Mount Kintoki, vanwaar prachtige uitzichten op Mount Fuji mogelijk zijn. Omdat Fuji toch nog enigszins ver weg is, moet je mazzel hebben om deze te zien in verband met bewolking. Tot dusver waren de dagen grauw geweest, maar op mijn laatste dag in Hakone, waarop ik Mt. Kintoki beklom met een Britse, leek het helder genoeg te zijn om een glimp op te vangen van Mt. Fuji…

Eenmaal op de top werden we toch teleurgesteld door de dikke wolkenlagen die het zicht op Fuji belemmerden. Desalniettemin was het uitzicht op de directe omgeving de moeite waard. We vervolgden de route terug naar beneden, ik had namelijk een nachtbus te halen vanuit Tokio naar Osaka. Echter, niet al te ver van de top kwamen we bij nog een uitkijkpunt. We zagen een pluk wolken zich langzaam opentrekken. Ik had de hoop al laten varen, maar na een kwartiertje hier gewacht te hebben kwam dan toch echt Mount Fuji tevoorschijn. Op het nippertje dus toch nog deze majestueuze berg mogen aanschouwen.

Verlegen Mt. Fuji kwam niet veel later voor slechts een kwartier tevoorschijn