15 - 19 April 2024. De zon deed me, ondanks de nog altijd frisse avonden, verlangen naar het strand en de zee. Een snelle online zoektocht naar mogelijkheden bracht me al gauw bij Kamakura. Beschreven als een cool seaside town near Tokyo with lots of history and temples, was het voor mij een logisch vervolg. En het weer was nog altijd aan mijn zijde.

Bepakt en bezakt vond ik mijn weg door het drukke Station Shinjuku, alwaar ik een net zo drukke trein naar Kamakura kon nemen. Nummers uit de Luv(sic) Hexalogy en van albums als Metaphorical Music en Modal Soul vergezelden me op de weg naar en in Kamakura veel. Ik probeerde namelijk nog steeds sporen van Nujabes te vinden, en had gelezen dat hij ook een tijdje in deze badplaats woonachtig is geweest. De muziek van hem moest dan ook een levendige herinnering aan mijn tijd in Kamakura worden. Sporen van de 'legendary beatmaker' heb ik helaas niet meer gevonden, maar wel vond ik er thee, nog meer bloemen en een eerste echte connectie met een Japanse.

Richting Yokosuka

Het weer was zeer aangenaam. Het was zonnig, maar niet te warm. Wel was ik nog altijd aan het bijkomen van de gebroken nacht bij aankomst in Japan. Op het strand heb ik een uurtje slaap ingehaald. De stad zelf heeft een erg leuke en authentieke sfeer, met veel interessante winkeltjes. Ik heb mijn theevoorraad aangevuld bij twee verschillende kruidenwinkels met kaneel, hibiscus en zoethout.

Op de fiets deze plaats verkennen was een goed idee. Er is relatief weinig verkeer, en de wegen zijn redelijk vlak. Ondanks dat Kamakura een periode hoofdstad van Japan is geweest (tijdens de Kamakura-periode, met name de 13e eeuw), is het een ogenschijnlijk nietszeggende badplaats, althans, in mijn ogen. Maar eerlijk is eerlijk, de vele boeddhistische tempels en het grote Boeddhabeeld (Kamakura Daibutsu), geven de stad meer dan genoeg culturele waarde en schoonheid. Weliswaar is het hier, op een uurtje vanaf Tokio, vrij stedelijk, maar voldoende groen heeft Kamakura ook te bieden. Meer dan genoeg reden voor toeristen, zowel Japanners als buitenlanders, om deze plek aan te doen.

Kamakura Daibutsu

De stad was dan ook duidelijk gericht op toerisme, met name de hoofdstraat genaamd Komachi Street. Hier krioelde het overdag van winkelend publiek. In het nabijgelegen Villa Sacra, een oud en traditioneel woonhuis omgebouwd tot pension, genoot ik van mijn eerste Japanse theeproeverij. Bij het binnenstappen van het krakende houten pand stootte ik mijn hoofd, iets wat de komende maanden nog vaak zou gebeuren. Ik werd zeer vriendelijk ontvangen door de gastvrouw en begeleid naar de kamer die was ingericht voor de proeverij.

Het voelde onwerkelijk om nu voor het eerst in zo’n echte traditionele Japanse kamer te zijn. De heerlijke thee (met een zoetigheid) zelf versterkte dit gevoel, ondanks (of juist doordat) deze koud geserveerd werd. Ik was met name gecharmeerd van de geroosterde groene thee met bruine rijst. Het was een soort mix van hojicha en genmaicha. Ook is de asatsuyu groene thee me bijgebleven, omdat die me erg goed smaakte. Kennelijk heeft deze een gyokuro-smaak, zonder het ‘shading’-proces hiervan te hoeven ondergaan. Ik had toen eigenlijk geen idee, maar over deze soorten heb ik later pas meer geleerd. Gelukkig had ik de naam van deze bijzondere thee genoteerd.

Theeproeverij Villa Sacra

In de avonden was Kamakura bijna uitgestorven. Het was enorm kalm op straat en de serene sfeer deed me veel goed. Weliswaar liepen er tegen middernacht nog wel enkele beschonken salary men over straat, die ik met interesse gade sloeg. Het is duidelijk dat de meeste toeristen hier dagjesmensen zijn. Samen met een lokale vrouw, die werkte in het hostel waar ik verbleef, haalden we een biertje bij de Lawson. Op een bankje met uitzicht over het strand en het geluid van aanspoelend zeewater namen we plaats en ik verwonderde me over hoe ik hier terecht was gekomen, op dit moment, op deze plaats, in dit gezelschap.

Kamakura in de avond

Op mijn laatste dag in Kamakura huurde ik wederom een fiets om het nabijgelegen eiland Enoshima te bezoeken. Ondanks de minder goede bereikbaarheid, was het hier nog veel drukker dan in Kamakura zelf. Ik begreep wel waarom. Het is een mooi klein eiland vanwaar, op een heldere dag, uitzicht is op het tipje van Mount Fuji. Het zien en fotograferen van deze berg is een van mijn hoofddoelen in Japan. Helaas was het deze dag niet helder genoeg om met zekerheid te zeggen of ik de bergtop zag, of slechts een stukje wolk in de verte. De komende dagen zou ik me gelukkig op een betere plek bevinden voor een uitzicht op Fuji.

Op Enoshima

Iets anders wat me opviel waren sommige ‘ornamentele’ aspecten bovenop traditionele architectuur, en soms ook als kunstwerk op zich. Niet alleen hier in Japan, maar ook in Thailand heb ik dit gezien. Het ziet er zeker mooi uit, maar als je je weleens verdiept hebt in elektrocultuur, ziet het er ook nog functioneel uit. Op Enoshima vond ik weer zo’n duidelijk voorbeeld. Ik vraag me af of deze ornamenten daadwerkelijk functionele eigenschappen hadden (of hebben) en hoe ze dan werden aangewend tot bevordering van wat dan ook.

Elektrocultuur op het dak?